Τουριστικός Οδηγός

Ιστορική Αναδρομή

Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Κεφαλονιά πήρε το όνομα της από τον ήρωα Κέφαλο, τον πρώτο ηγεμόνα του νησιού, σύμφωνα με το μύθο. Από τους γιους του Κέφαλου ονομάστηκαν και οι τέσσερις πόλεις - κράτη (Κράνη, Σάμη, Πάλη και Πρόννοι) που συναποτελούσαν την αρχαία Τετράπολη, στην οποία αναφέρεται ο Θουκυδίδης στην πρώτη γνωστή και παλαιότερη αναφορά για το νησί.

Τα χρόνια του Μυκηναϊκού πολιτισμού, το νησί γνώρισε μεγάλη ακμή, κυρίως χάριν στην ξυλεία από τα δάση του Αίνου, τη ναυπηγική και τη ναυτιλία. Με τη διαίρεση του ρωμαϊκού κράτους, στις αρχές του 9ου αι., η Κεφαλονιά εντάχθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αποτέλεσε έδρα του «Θέματος» των Ιονίων Νήσων, ενώ το 1153 εξαρτήθηκε στο κράτος της Κάτω Ιταλίας, για να παραχωρηθεί αργότερα στο Ρωμαίο Κόμη Ματθαίο Ορσίνι (1204) και στον οίκο των Τόκκων (1357). Οι Οθωμανοί μετά από αλλεπάλληλες επιδρομές, τελικά κατέλαβαν το νησί το 1479. Τη σύντομη τουρκική κατοχή, διαδέχτηκε μια μακρά περίοδος Ενετοκρατίας (1500-1797) κατά την οποία η Κεφαλονιά υπήρξε στρατηγικός κόμβος για τον Ενετικό Στόλο. Τα χρόνια αυτά που στάθηκαν ορόσημο για το νησί, έγιναν σπουδαία οχυρωματικά έργα, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Αργοστόλι (1757) και η μεγάλη πνευματική πρόοδος συνοδεύτηκε από οικονομική ευημερία, αλλά και έντονες ταξικές διαφορές λόγω του αριστοκρατικού συστήματος διοίκησης των Ενετών. Οι Κεφαλλονίτες από νωρίς υπέρμαχοι ριζοσπαστικών ιδεών, υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό τους δημοκρατικούς Γάλλους το 1797, ενθουσιασμός που όμως εξανεμίστηκε σύντομα, με την επιβολή δυσβάστακτης οικονομικής πολιτικής από τους νέους κατακτητές. Μετά από διαδοχικές και σύντομες περιόδους κατάληψης από τους Ρώσους και επανόδου των Γάλλων, το νησί τελικά, περιήλθε στους Βρετανούς (1809), οπότε ξεκίνησε μία νέα εποχή ευημερίας, με διοικητή τον Ελβετό Φίλιππο Ντε Μποσσέ (Filippe de Bosset). Το 1813 κατασκευάστηκε η γέφυρα του Δραπάνου που συνέδεε το Αργοστόλι με την απέναντι ακτή και το 1815 υπογράφηκε η Συνθήκη των Παρισίων, σύμφωνα με την οποία τα Ιόνια νησιά ανακηρύσσονταν πλέον σε ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος, υπό βρετανική προστασία. Με τοποτηρητή τον Άγγλο Charles Napier έγιναν νέα μεγάλα δημόσια κτίρια και έργα υποδομής που άλλαξαν την όψη του νησιού και συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάπτυξη των τεχνών. Ταυτόχρονα όμως, η περίοδος της Αγγλοκρατίας σηματοδοτήθηκε από τη γέννηση του ριζοσπαστικού κινήματος, την αντίσταση ενάντια στους Βρετανούς, αλλά και τους αγώνες για την εθνική απελευθέρωση, στους οποίους οι Κεφαλλονίτες έσπευσαν να συνδράμουν, οι βουλευτές της Ιονίου Βουλής υπήρξαν πρωτεργάτες. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος σημαδεύτηκε από τη Γερμανική Κατοχή, μεγάλες καταστροφές και την ιστορία της Μεραρχίας Acqui. Το 1953, αλλεπάλληλοι σεισμοί «αποτέλειωσαν» το έργο του πολέμου και σχεδόν ισοπέδωσαν τον τόπο, με τις μεγαλύτερες απώλειες να καταγράφονται στο νότιο τμήμα. Tα χρόνια που ακολούθησαν χαρακτηρίστηκαν από τη μαζική μετανάστευση και μια τεράστια προσπάθεια ανοικοδόμησης και ανασυγκρότησης. Η ζωηρή τοπική κοινωνία, ακόμα και σήμερα, διακρίνεται για το ανήσυχο και φιλελεύθερο πνεύμα των κατοίκων της και έχει συνεισφέρει σημαντικά στην πολιτική, πνευματική και οικονομική αναγέννηση της σύγχρονης Ελλάδας.

Δήμος Κεφαλλονιάς Δήμος Κεφαλλονιάς